نويسنده: admin    بخش: پرسش های عقائدی    تاريخ: ۳ آبان ۱۳۹۳       

حکم استفاده از علامت و پرچم در مراسم عزاى حسینى علیه‏السلام چیست؟ با توجه به این نکته که بر بعضى از آن‏ها نقاشى‏هایى وجود دارد؟

بسمه تعالى: ایرادى ندارد و این موارد شور عزا را در بین مؤمنین بیشتر مى‏کند و علم و علامات در دسته‏هاى عزادارى جلوه خاصّى دارد که چه بسا بر حزن مواکب عزا بیفزاید.

آیه قرآن مى‏فرماید: »الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِیبَهٌ قَالُوا إِنَّا لِلّهِ وإِنّا إِلَیهِ رَاجِعُونَ«، پس چرا ما شیعیان در محرم و صفر این همه بى‏تابى، گریه و سینه زنى مى‏کنیم؟

بسمه تعالى: آنچه که در روز عاشورا بر اهل بیت‏علیهم‏السلام گذشته است مصیبت مذهب و دین است و جزع بر مصائب اهل بیت‏علیهم‏السلام از جمله بکاء، عبادت است و آیه قرآنى که ذکر کردید، ناظر به مصیبت شخصیه است مانند کسى که عزیزى را از دست دهد نه آنکه مصیبت دینى باشد؛ مصیبت امام حسین‏علیه‏السلام ارتباط مستقیم با دین دارد و هر آنچه که مرتبط با دین است باید آن را زنده نگاه داشت؛ زیرا که دین به برکت آن استمرار پیدا کرده است و آنچه انجام مى‏گیرد به توصیه خود ائمه اطهارعلیهم‏السلام است.

»قالَ الصَّادِقُ‏علیه‏السلام لِلْفُضَیْلِ: تَجْلِسُونَ وَتُحَدِّثُونَ؟ فَقالَ: نَعَمْ، قالَ: إِنَّ تِلْکَ الْمَجالِسَ اُحِبُّها فَاَحْیُوا أَمْرَنا، فَرَحِمَ اللَّهُ مَنْ اَحْیى أَمْرَنا؛ امام صادق‏علیه‏السلام از »فضیل« پرسید: آیا (دور هم) مى‏نشینید و حدیث و سخن مى‏گویید؟ گفت: آرى؟ فرمود: این گونه مجالس را دوست دارم، پس امر (امامت) ما را زنده بدارید. خداى رحمت کند کسى را که امر و راه ما را احیا کند«.

{P . وسائل الشیعه، ج ۱۰، ص ۳۹۲٫ P}

»قالَ الصَّادِقُ‏علیه‏السلام: … رَحِمَ اللَّهُ دَمْعَتَکَ، اَما إنَّکَ مِنَ الَّذِینَ یُعَدُّونَ مِنْ أَهْلِ الْجَزَعِ لَنا وَالَّذِینَ یَفْرَحُونَ لِفَرَحِنا وَیَحْزَنُونَ لِحُزْنِنا، أما إِنَّکَ سَتَرى عِنْدَ مَوْتِکَ حُضُورَ آبائِى لَکَ…؛ امام صادق‏علیه‏السلام به »مِسمع« که از سوگواران و گریه کنندگان بر عزاى حسینى بود، فرمود: خداى، اشک تو را مورد رحمت قرار دهد. آگاه باش، تو از آنانى که از دلسوختگان ما به شمار مى‏آیند، و از آنانى که با شادى ما شاد مى‏شوند و با اندوه ما غمگین مى‏گردند. آگاه باش! تو هنگام مرگ، شاهد حضور پدرانم بر بالین خویش خواهى بود«.

{P . وسائل الشیعه، ج ۱۰، ص ۳۹۷٫ P}

»قالَ الصَّادِقُ‏علیه‏السلام: أَللَّهُمَّ… وَارْحَمْ تِلْکَ الْاَعْیُنَ الَّتِی جَرَتْ دُمُوعُها رَحْمَهً لَنا وَارْحَمْ تِلْکَ الْقُلُوبَ الَّتِی جَزَعَتْ وَاحْتَرَقَتْ لَنا وَارْحَمْ الصَّرْخَهَ الَّتِی کانَتْ لَنا؛ امام صادق‏علیه‏السلام بر سجاده خود نشسته و بر زائران و سوگواران اهل بیت، چنین دعا مى‏کرد و مى‏فرمود: خدایا… آن دیدگان را که اشکهایش در راه ترحم و عاطفه بر ما جارى شده و دلهایى را که به خاطر ما نالان گشته و سوخته و آن فریادها و ناله‏هایى را که در راه ما بوده است، مورد رحمت قرار بده«.

{P . بحارالانوار، ج ۹۸، ص ۸٫ P}

»قالَ الصَّادِقُ‏علیه‏السلام: مَنْ دَمِعَتْ عَیْنُهُ فِینا دَمْعَهً لِدَمِ سُفِکَ لَنا أَوْ حَقٍّ لَنا نُقِصْناهُ أَوْ عِرْضٍ انْتُهِکَ لَنا أَوْ لِاَحَدٍ مِنْ شِیعَتِنا بَوَّأَهُ اللَّهُ تَعالى بِها فِی الْجَنَّهِ حُقُباً؛ امام صادق‏علیه‏السلام فرمود: هرکس که چشمش در راه ما گریان شود، به خاطر خونى که از ما ریخته شده است، یا حقى که از ما گرفته‏اند، یا آبرویى که از ما یا یکى از شیعیان ما برده و هتک حرمت کرده‏اند، خداى متعال به همین سبب، او را در بهشت جاودان، براى ابد جاى مى‏دهد«.

{P . امالى شیخ مفید، ص ۱۷۵٫ P}

»قالَ الصَّادِقُ‏علیه‏السلام: کُلُّ الْجَزَعِ وَالْبُکاءِ مَکْرُوهٌ سِوَى الْجَزَعِ وَالْبُکاءِ عَلَى الْحُسَینِ‏علیه‏السلام؛ امام صادق‏علیه‏السلام فرمود: هر نالیدن و گریه‏اى مکروه است، مگر ناله و گریه بر حسین‏علیه‏السلام«.

{P . بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۳۱۳٫ P}

»قالَ الرِّضاعلیه‏السلام: مَنْ جَلَسَ مَجْلِساً یُحْیى فِیهِ أَمْرُنا لَمْ یَمُتْ قَلْبُهُ یَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوبُ؛ امام رضاعلیه‏السلام فرمود: هرکس در مجلسى بنشیند که در آن، امر (و خط و مرام ما) احیا مى‏شود، دلش در روزى که دلها مى‏میرند، نمى‏میرد«.

{P . بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۷۸٫ P}