نويسنده: admin    بخش: صفحه نخست, مناسبتها    تاريخ: ۳ آبان ۱۳۹۳       

آیه ى قرآن مى فرماید: (الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِیبَهٌ قَالُوا إِنَّا لِلّهِ وإِنّا إِلَیهِ رَاجِعُونَ) ، پس چرا ما شیعیان در محرم و صفر این همه بى تابى، گریه و سینه زنى مى کنیم؟
بسمه تعالى: آنچه که در روز عاشورا بر اهل بیت(علیهم السلام) گذشته، مصیبت مذهب و دین است و جزع بر مصائب اهل بیت(علیهم السلام)از جمله گریه، عبادت است و آیه ى قرآنى که ذکر کردید، ناظر به مصیبت شخصى است، مانند کسى که عزیزى را از دست دهد نه آنکه مصیبت دینى باشد؛ مصیبت امام حسین(علیه السلام) ارتباط مستقیم با دین دارد و هر آنچه که مرتبط با دین است باید آن را زنده نگاه داشت؛ زیرا که دین به برکت آن استمرار پیدا کرده است و آنچه انجام مى گیرد به توصیه ى خود ائمه ى اطهار(علیهم السلام) است.
قالَ الصّادِقُ(علیه السلام) لِلْفُضَیْلِ: تَجْلِسُونَ وَتتحَدّثُونَ؟ فَقالَ: نَعَمْ، فقالَ: إِنَّ تِلْکَ الْمَجالِسَ اُحِبُّها فَاَحْیُوا أَمْرَنا، فَرَحِمَ اللهُ مَنْ اَحْیى أَمْرَنا؛
امام صادق(علیه السلام) از فضیل پرسید: آیا (دور هم) مى نشینید و حدیث و سخن مى گویید؟ گفت: آرى! فرمود: این گونه مجالس را دوست دارم، پس امر (امامت) ما را زنده بدارید. خداى رحمت کند کسى را که امر و راه ما را احیا کند.
قالَ الصّادِقُ(علیه السلام):… کُلُّ الْجَزَعِ وَالْبُکاءِ مَکْرُوهٌ سِوَى الْجَزَعِ وَالْبُکاءِ عَلَى الْحُسَین(علیه السلام)؛ امام صادق(علیه السلام) فرمود: هر نالیدن و گریه اى مکروه است، مگر ناله و گریه بر حسین(علیه السلام).
قالَ الرِّضا(علیه السلام): مَنْ جَلَسَ مَجْلِساً یُحْیى فِیهِ أَمْرُنا لَمْ یَمُتْ قَلْبُهُ یَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوبُ؛ امام رضا(علیه السلام) فرمود: هرکس در مجلسى بنشیند که در آن، امر (راه و مرام ما) احیا مى شود، دلش در روزى که دل ها مى میرند، نمى میرد.