نويسنده: admin    بخش: پرسش های عقائدی, صفحه نخست, مباحث عقائدی    تاريخ: ۲۲ فروردین ۱۳۹۰       

sine-zani2

بعضى از عزاداران حسینى به گونه اى سینه مى زنند که گاهى مشاهده مى شود از محل سینه زدن خون خارج مى شود، نظر مبارک شما چیست؟

بسمه تعالى: سینه زدن شدید به دلیل حزن و جزع بر سیدالشهدا و اهل بیت(علیهم السلام) مطلوب است و هرکارى که عنوان جزع بر آن منطبق شود، مطلوب مى باشد و اما در مورد سؤال مطرح شده، سینه زنى اگر منجر به ضرر جانى شود مانعى ندارد ولیکن نباید به حد جنایت برسد. در حفظ شعائر تلاش کنید که بهترین ذخیره ى آخرت است و به وسوسه ى مشککین گوش ندهید که القاء شیطان مى باشد.

۲- بعضى از جوانان در مجالس اهل بیت(علیهم السلام) به خصوص سید الشهداء(علیه السلام) خود را خونى مى کنند، هرکدام به نحوى؛ برخى با خراش، دیگرى با سر کوبیدن به دیوار و… آیا این گونه کارها جایز است؟

بسمه تعالى: مصائب اهل بیت(علیهم السلام) آن قدر زیاد و دردناک است که انسان گاهى احساس مى کند در عزادارى کوتاهى کرده است. شما حدیث زیر را بخوانید:

«عن معاویه بن وهب قال: استأذنت عن أبی عبدالله(علیه السلام) فقیل لی: اُدخل، فدخلت فوجدته فی مصلاّه فی بیته فجلست حتّى قضى صلاته فسمعته وهو یناجی ربَّه ویقول: «یا مَن خصّنا بالکرامه؛ وخصَّنا بالوصیه؛ ووعدنا بالشفاعه؛ وأعطانا علم ما مضى وعلم ما بقی؛ وجعل أفئده من الناس تهوی إلینا، اغفرلی ولإخوانی ولزوّار قبر أبی ]عبدالله[؛ الحسین(علیه السلام)، الذین أنفقوا أموالهم وأشخصوا أبدانهم رغبهً فی برِّنا، ورجاءً لما عندک فی صلتنا، و سروراً أدخلوه على نبیّک صلواتک علیه وآله، وإجابهً منهم لأمرنا، وغیظاً أدخلوه على عدوّنا، أرادوا بذلک رضاک، فکافهم عنّا بالرضوان، واکلأهم باللیل والنهار، واخلف على أهالیهم وأولادهم الذین خلّفوا بأحسن الخلف واصحبهم، واکفهم شرّ کلّ جبّار عنید؛ وکلّ ضعیف من خلقک وشدید، وشرّ شیاطین الإنس والجنّ، واعطهم أفضل ما أملوا منک فی غربتهم عن أوطانهم، وما آثرونا به على أبنائهم وأهالیهم وقراباتهم.

اللّهمّ إنّ أعداءنا عابوا علیهم خروجهم، فلم ینههم ذلک عن الشخوص إلینا خلافاً منهم على من خالفنا، فارحم تلک الوجوه التی قد غیّرتها الشمس، وارحم تلک الخدود التى تقلّبت على حفره أبی عبدالله الحسین(علیه السلام)، وارحم تلک الأعین التی جَرتْ دموعها رحمهً لنا، وارحم تلک القلوب التی جزعت واخترقت لنا، وارحم الصرخه التی کانت لنا، اللّهمّ إنّی استودعک تلک الأنفس وتلک الأبدان حتّى نوافیهم على الحوض یوم العطش ]الأکبر[.

فما زال(علیه السلام) وهو ساجدٌ یدعو بهذا الدعاء، فلمّا انصرف قلت: جعلت فداک لو أنّ هذا الذی سمعت منک کان لمن لا یعرف الله عزّ وجلّ لظننت أنّ النار لا تطعم منه شیئاً!! والله لقد تمنّیت أنّی کنت زرته ولم أحجّ، فقال لی: ما أقربک منه؛ فما الذی یمنعک من إتیانه؟ ثمّ قال: یا معاویه لم تدع ذلک، قلت: جُعلتُ فداک لم أدر أنّ الأمر یبلغ هذا کلّه؟ فقال: یا معاویه ]و[من یدعو لزوّاره فی السماء أکثر ممّن یدعو لهم فی الأرض؛

معاویه بن وهب مى گوید: اذن خواستم که بر امام صادق(علیه السلام)داخل شوم، به من گفته شد که داخل شو، پس داخل شده و آن جناب را در محل نمازشان یافتم، پس نشستم تا حضرت نمازشان را تمام کردند. آن گاه شنیدم که با پروردگارشان مناجات نموده و مى گفتند: بار خدایا! اى کسى که ما را اختصاص به کرامت داده و مختص به وصیت نمودى! (یعنى ما را وصى پیامبرت قرار دادى) وعده ى شفاعت دادى و علم به گذشته و آینده را به ما عطا فرمودى، و قلوب مردم را مایل به سوى ما نمودى. من، برادران و زائرین قبر پدرم، حسین(علیه السلام) را بیامرز، آنان که اموالشان را انفاق کرده و ابدانشان را به سختى انداخته به جهت میل و رغبت در احسان به ما، و به امید آنچه در نزد تست به خاطر صله و احسان به ما، و به منظور ادخال سرور بر پیغمبرت(صلى الله علیه وآله)، و به جهت اجابت کردنشان به فرمان ما و به قصد وارد نمودن خشم بر دشمنان ما.

اینان اراده و نیتشان از این ایثار، تحصیل رضا و خشنودى تو است پس تو هم از سوى ما این ایثار را جبران کن و به واسطه ى رضوان، احسانشان را جوابگو باش و در شب و روز حافظ و نگاهدارشان بوده و اهل و اولادى که از ایشان باقى مانده اند را بهترین جانشینان قرار بده و مراقب و حافظشان باش و شر و بدى هر ستمگر عنود و منحرفى را از ایشان و از هر مخلوق ضعیف و قوى خود کفایت نما و ایشان را از شر شیاطین انسى و جنى حفظ فرما، و عطا کن به ایشان برترین چیزى را که در دور بودنشان از اوطان خویش، از تو آرزو کرده اند و نیز به ایشان ببخش برتر و بالاتر از آنچه را که به واسطه اش ما را بر فرزندان، اهل و نزدیکانشان اختیار کردند. بار خدایا! دشمنان ما به واسطه ى خروج بر ایشان آنان را مورد ملامت و سرزنش قرار دادند اما این حرکت دشمنان، ایشان را از تمایل به ما باز نداشت و این ثبات آنان، از باب مخالفتشان است با مخالفین ما، پس تو این صورت هایى که حرارت آفتاب آنها را در راه محبت ما تغییر داده، مورد ترحم خودت قرار بده و نیز صورت هایى را که روى قبر ابى عبدالله الحسین(علیه السلام) مى گذارند و برمى دارند، مشمول لطف و رحمتت بگردان و همچنین به چشم هایى که از باب ترحم بر ما اشک ریخته اند نظر عنایت فرما و دل هایى که براى ما به جزع آمده و به خاطر ما سوخته اند را ترحم فرما. بار خدایا! به فریادهایى که به خاطر ما بلند شده برس. خداوندا! من این بدن ها و این ارواح را نزد تو امانت قرار داده تا در روز عطش اکبر که بر حوض کوثر وارد مى شوند، آنها را سیراب نمایى.

و پیوسته امام(علیه السلام) در سجده این دعا را مى خواندند و هنگامى که از آن فارغ شدند عرض کردم:

فدایت شوم! این فقرات و مضامین ادعیه اى که من از شما شنیدم اگر شامل کسى شود که خداوند عز وجل را نمى شناسد، گمانم این است که آتش دوزخ هرگز به آن فائق نیاید! به خدا سوگند، آرزو دارم آن حضرت (حضرت امام حسین(علیه السلام)) را زیارت کرده اما به حج نروم.

امام(علیه السلام) به من فرمودند:

چقدر تو به قبر آن جناب نزدیک هستى! پس چه چیز تو را از زیارتش باز مى دارد؟

سپس فرمودند:

اى معاویه! زیارت آن حضرت را ترک مکن.

عرض کردم: فدایت شوم! نمى دانستم که امر چنین بوده و اجر و ثواب آن این مقدار است.

حضرت فرمودند:

اى معاویه! کسانى که براى زائرین امام حسین(علیه السلام)در آسمان دعا مى کنند به مراتب بیشتر هستند از آنان که در زمین براى ایشان دعا و ثنا مى نمایند».

دنیاى فانى فرصتى است براى ذخیره ى اعمال صالح و یکى از اعمالى که مى تواند فریادرس انسان در هنگام جان دادن و قبر و قیامت باشد، ابراز ارادت، محبت و مودت به اهل بیت(علیهم السلام) است که از جمله ى آن همین عزادارى هاست. والله الموفق.

برگرفته از کتاب شعائر حسینی استاد الفقهاء و المجتهدین میرزا جواد تبریزی (ره)