نويسنده: admin    بخش: مباحث عقائدی    تاريخ: ۱۷ اسفند ۱۳۸۹       

karballa1

آنچه که به ما رسیده خیلى کمتر از آن واقعه عظیم است.
هنگامى که یزید سر را آورد مجلس، بى تاب شد از جمله حضرت زینب(علیها السلام): «… أهْوَتْ الى جَیبِها فَشَقَّتهُ ثمّ نادَتْ بِصَوْت حَزین تَفْزَع القلوبَ یا حُسیناه یا حَبیبَ رسولِ اللهِ یا ابْنَ مَکَّهَ ومِنى یا ابنَ فاطمهَ الزهراءِ سَیده النساءِ یا ابْنَ بِنتِ المُصطفى. قالَ الراوِی: فَأبْکَتْ واللهِ کُلَّ مَنْ کانَ فِی المجلسِ وَیَزیدُ ساکتٌ ثم جَعَلتْ امْرَأَهٌ مِن بنی هاشم فی دار یَزید تَنْدُبُ على الحُسینَ (علیه السلام)وتُنادِی: واه حَبِیباه یا سیّدَ أهْلِ بَیْتاه یا ابْنَ مُحَمَّداه یا رَبیعَ الاَرامِلِ وَالْیَتامى یا قَتِیلَ أوْلادِ الأدْعِیاء. قال الراوی: فَأبْکَتْ کُلُّ مَن سَمِعَه۱ا;

اما چون نگاه زینب(علیها السلام) به سر بریده برادر افتاد، گریبان چاک کرد سپس با صداى حزین که قلب ها را مى سوزاند ناله سر داد و گفت: اى حسین من، اى حبیب رسول خدا، اى فرزند مکه و منى، اى زاده فاطمه زهرا(علیها السلام)سرور بانوان و اى فرزند دخت رسول خدا…».

امام رضا(علیه السلام) فرمود: «اِنَّ یَوْمَ الْحُسین أَقْرَحَ جُفُونَنا وَأسْبَلَ دُمُوعَنا وَأذَلَّ عَزِیزَنا بِاَرْضِ کَرْبَلاء. فَعَلى مِثْلِ الْحُسَینِ فَلْیَبْکِ الْباکُونَ فَإِنَّ البُکاءَ عَلَیهِ یَحُطُّ الذُّنُوبَ الْعِظامَ۲ ; روز عاشورا پلک هاى ما را زخمى کرد و اشک هاى ما را جارى ساخت و عزیز ما را ذلیل کرد، پس براى مثل امام حسین(علیه السلام) گریه کنند، گریه کنندگان، به درستى که این کار گناهان بزرگ را محو مى کند».

ببینید اهل بیت(علیهم السلام) چه کردند:

در زیارت ناحیه: «فَلَمّا رَاَیْنَ النِساءُ جَوادکَ مَخْزِیّاً وَاَبْصَرْنَ سَرْجَکَ مَلْوِیاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ، لِلشُّعُورِ ناشِرات وَلِلْخُدُودِ لاطِمات وَلِلْوُجُوهِ سافِرات وَبِالْعَوِیلِ داعِیات…۳; چون بانوان حرم اسب تیزپاى تو را خوار و زبون دیدند و زین تو را بر او واژگونه یافتند از پس پرده ها (خیمه) خارج شدند در حالى که گیسوان بر گونه ها پراکنده نمودند و صورت سیلى مى زدند و نقاب از چهره ها افکنده بودند و به صداى بلند شیون مى زدند…».

امام زمان(علیه السلام) در زیارت ناحیه مقدسه مى فرمایند: «لأَنْدُبَنَّکَ صباحاً ومساءً، وَلأبْکِینَّ عَلَیْکَ بَدَلَ الدُمُوعِ دَمَاً۴; شب و روز برایت ندبه مى کنم (گریه و ناله) و به جاى اشک، بر تو خون مى گریم».

————————————————————-

[۱]. بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۱۳۲; العوالم، ص ۴۳۳; لواعج الاشجان، ص ۲۲۲٫

[۲]. امالى، شیخ صدوق، ص ۱۹۰; مناقب آل ابى طالب، ج ۳، ص ۲۳۸; اقبال الاعمال، ج ۳، ص ۲۸; بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۴ .

[۲]. بحارالانوار، ج ۹۸، ص ۲۴۰; المزار، ابن مشهدى، ص ۵۰۴٫

[۴]. المزار، ابن مشهدى، ص ۵۰۱; بحار، ج ۹۸، ص ۲۳۸ .

برگرفته شده از کتاب حضرت رقیه (س) استاد الفقهاء و المجتهدین میرزا جواد تبریزی (ره)